przechodnie malują mnie spojrzeniami,
a ja maluję szminką swój charakter na ustach.
tacy z nas artyści codzienni, nawet niekoniecznie smutni,
skrupulatnie zmywani przez wiatry i deszcze,
ale to już tylko położenie geograficzne.
są takie miejsca, w których się chowam przed nimi, wami, przed sobą,
które pachną kawą i snami, serwowanymi z bitą śmietaną i szarlotką.
panie Poniedzielski, czy to ładnie tak kraść komuś słowa
i składać je w wiersze idealne?
{ namaluj mój portret,
bym mogła uwierzyć, że jestem. }


165 centymetrów to za mało aby dotknąć nieba.
dlatego szukam go tu, na ziemi, w moich pracach.
fotografia jest dla mnie przyjemnością, uzależnieniem.
na chwilę obecną jestem typowym a m a t o r e m -samoukiem.
przyjmuję konstruktywne słowa krytyki.